• Skrócenie wyrazu lub grupy wyrazów w piśmie, np. itd., cdn., itp.

• Redakcyjna – opracowanie merytoryczne i stylistyczne treści.

• Techniczna – oznaczenia, uwagi i wskazówki techniczne dotyczące sposobu składania, łamania i drukowania.

• Podstawowa jednostka logiczna dłuższego tekstu, składająca się z jednego lub wielu zdań stanowiących pewną całość treściową. Zadaniem akapitu jest wyraźne zaznaczenie nowej myśli w bieżącym wątku wypowiedzi.

• [bł.] Wcięcie pierwszego wiersza akapitu.

• Nieperiodyczny druk okolicznościowy, np. afisz, plakat, zaproszenie, etykieta, formularz, itp.

• Krój pisma, wzorowany na starorzymskich napisach, charakteryzuje się pionowo zaokrąglonymi i zróżnicowanymi pod względem grubości liniami rysunku.

• [pot.] Wszelkie kroje w odmianach prostych w przeciwieństwie do krojów pochylonych, czyli kursyw.

• Znak graficzny w kształcie przecinka umieszczany w indeksie górnym, oznaczający zanikłą samogłoskę (np. l'ange, zamiast le ange) lub oddzielający końcówkę w wyrazach obcych zakończonych samogłoską (np. Verne'a, savoir vivre'u).

• Jednostka rozliczeniowa stosowana w wydawnictwie w celu określenia objętości treści (tekstowej i graficznej) publikacji. Wchodzi w to zarówno wkład autora (lub tłumacza), jak i cały pozostały materiał stworzony lub nadzorowany przez redakcję, o ile nie pochodzi od autora (wstęp, komentarze, recenzje, przedmowy, posłowia, motta, cytaty, indeksy, skorowidze, spis treści, bibliografie, tytuły i śródtytuły, przypisy, paginy, dwójka lub czwórka tytułowa książki (i ew. inne strony metrykalne), zawartość okładki i obwoluty, itp. A.w. (tak samo, jak arkusz autorski) zawiera:
40000 znaków typograficznych (ze spacjami) prozy, lub
700 linijek poezji, lub
800 wierszy obliczeniowych (po 50 znaków), lub
3000 cm² powierzchni ilustracji (także zapisu nutowego, wzorów matematycznych, chemicznych..., diagramów).

• Wdowa (ang. widow) – błąd składu polegający na przelaniu końcowego wiersza akapitu na początek następnej kolumny lub łamu w kolumnie wielołamowej.

• Czynność introligatorska polegająca na wyciśnięciu rowka w miejscach zagięcia papieru, kartonu lub tektury w celu zmniejszenia ryzyka uszkodzenia powierzchni papieru. Sprawdź też falcowanie.

• Stopień pisma równy 9 punktom typograficznym, (burgos).

• [bibl.] Książka o objętości do 64 stronic, zszytych wraz z okładką przez grzbiet.

• [poligr.] Książka w okładce miękkiej (kartonowej).

• (ang. inch) pozaukładowa jednostka miary długości odpowiadająca szerokości kciuka. Jedna z tzw. jednostek imperialnych. Umowny "cal międzynarodowy" równy jest 25,4 mm.

• " - znak graficzny w kształcie dwóch, czasem ukośnych, górnych kresek o ściętym poziomo dolnym zakończeniu, często mylony z cudzysłowem („”).

• Kompozycja typograficzna w której wiersze różnej długości wyrównane są do lewej lub prawej strony. Justowanie lewo- lub prawostronne.

• Formuła zastrzegająca prawa autorskie.

• Alfabet starosłowiański (druga odmiana), wywodzący się z greki. Powstał na przełomie IX–X wieku.
Od imienia apostoła Słowian, Cyryla-Konstantego, nazwano go cyrylicą, choć nie on był jego autorem.

• Publikacja ukazująca się periodycznie w określonych terminach, pod tym samym tytułem, zaopatrzona w numerację ciągłą oraz unikalny nr ISSN. W zależności od częstotliwości ukazywania się, cz. może być dziennikiem, tygodnikiem, dwutygodnikiem, miesięcznikiem, kwartalnikiem lub rocznikiem.

• Czcionki większych stopni, wielkości min 2 kwadraty, używane zwykle do składu afiszy.

• [pot.] akcenty – znaki graficzne używane w alfabetach wielu języków opartych na alfabecie łacińskim, umieszczane nad, pod, obok lub wewnątrz litery, zmieniające artykulację tej litery i tworzące przez to nową literę.

• W alfabetach sylabowych z.d. mogą zmienić znaczenie całej sylaby.

• Pozytyw fotograficzny wykonany na materiale przezroczystym; [pot.] klisza.

• [poligr.] Proces sporządzania odbitek z formy drukowej przy użyciu farb graficznych. Rozróżnia się trzy podstawowe techniki: druk wypukły, płaski i wklęsły

• [pot.] Odbitka wykonana z formy drukowej.

• [prawn.] Utwór graficzny odbity sposobem mechanicznym lub środkami chemicznymi, przeznaczony do rozpowszechniania.

• Drewniany klocek (najczęściej bukszpan lub grusza), na którego powierzchni wyryto rysunek. Części wypukłe pokryte farbą przenoszą rysunek na papier.

• [pot.] Odbitka wykonana z gotowego klocka.

• Krótka kreska pozioma używana przy przenoszeniu wyrazów (przenośnik) lub łączeniu wyrazów kilkuczłonowych (łącznik).

• Dokument zawierający tekst słowny, ilustracje, zestawienia, utrwalony na papierze.

• Wydawnictwo jedno- lub wielotomowe o różnorodnej tematyce i znacznej objętości.

• Kompozycja graficzna z inicjałami lub nazwiskiem właściciela księgozbioru, o niewielkich rozmiarach, naklejany zwykle na wewnętrznej stronie okładki (łac. Ex libris – z księgozbioru).

• Końcowy opis zdarzeń następujących później niż akcja przedstawiona w głównej części utworu.

• Zakończenie.

• Nalepka na towarze lub jego opakowaniu, rodzaj znaku towarowego z nazwą, wytwórnią, ceną itp.

• Załamywanie (składanie) arkusza papieru po zadrukowaniu, celem otrzymania żądanego formatu. P. też bigowanie

• Druk fleksograficzny, druk anilinowy – odmiana druku wypukłego, którego cechą charakterystyczną jest elastyczna forma drukowa i stosowanie rzadkich farb rozpuszczalnych w spirytusie.

• Bardzo cienki arkusz wykonany z metali szlachetnych (lub nieszlachetnych), przeznaczony do wytłaczania tekstów lub ozdób na okładkach sztywnych.

• Specjalny papier pokryty substancją wiążącą i posypany proszkiem metalowym, przeznaczony do wytłaczania.

• Cienka blaszka metalowa, na której można drukować techniką fleksograficzną (może być połączona z podłożem papierowym).

• Znaki specjalne służące do oznaczania wymowy w językach obcych.

• Prosta lub okrągła, metalowa lub z innego tworzywa, powierzchnia z wypukłym, wklęsłym lub płaskim rysunkiem, przeznaczonym do odbicia obrazu w procesie druku.

• Wprowadzony z chwilą wynalezienia i zastosowania papieru do pisania ksiąg; wynika z tego, ile razy arkusz papieru został złożony. I tak:
1° (plano) – arkusz nie został złożony i ma 2 stronice,
2° (folio) – arkusz złożony 1 raz i ma 4 stronice, czyli 2 karty,
4° (quarto) – złożony 2 razy i ma 8 stronic czyli 4 karty,
8° (octavo) – złożony 3 razy i ma 16 stronic, czyli 8 kart.
Normalizacja formatów papieru spowodowała że format bibliograficzny zastąpiono formatem bibliotecznym, o którym decyduje długość grzbietu książki:
16°:
8°: 20-25 cm,
4°: 25-35 cm,
2°: >35 cm.

• Metoda sporządzania form drukowych do offsetu za pomocą fotografii reprodukcyjnej.

• Jedna z odmian pisma gotyckiego.

• (Garmond, Korpus) Stopień pisma równy 10 punktom typograficznym.

• Pismo codzienne lub czasopismo ukazujące się częściej niż raz w tygodniu. Z poligraficznego punktu widzenia gazeta jest wydawnictwem nieobciętym – jest drukowana z arkusza o szerokości równej wielokrotności stron, wystarczy je sfalcować, ale nie obcina się marginesów.

• Rysunek złożony z wielu linii, używany często jako tło w druku papierów wartościowych i banknotów, wykonywany sposobem mechanicznym w celu utrudnienia ich fałszowania.

• Odmiana pisma łacińskiego, właściwa stylowi gotyckiemu, odznaczająca się charakterystycznymi dla niego elementami ornamentacji.

• Styl w architekturze i innych dziedzinach sztuk plastycznych, który powstał w połowie XII wieku we Francji.

• Ciężar jednego metra kwadratowego wytworu papierniczego (bibułki, papieru, kartonu, tektury) wyrażony w gramach.

• Krój pisma o jednakowej grubości kreski, bez zakończeń szeryfowych, jeden z krojów pism bezszeryfowych.

• Pierwsza odmiana alfabetu słowiańskiego, wywodząca się z greki, powstała w IX wieku.

• Krótki tekst wyróżniony graficznie w treści.

• W słowniku lub encyklopedii – tytuł informacji, który jest przedmiotem wyjaśnienia.

• Reprodukcja rysunku, obrazu lub fotografii w publikacji, najczęściej nieodzownie związana z jej treścią.

• Znak korektorski: składać w ciągu, bez akapitu.

• W książkach – nie należy rozpoczynać rozdziałów od nowych kolumn.

• Pierwsza, większa, często ozdobna, litera tekstu rozpoczynającego część książki lub artykuł w czasopiśmie.

• Ogłoszenie w czasopiśmie.

• Odległość między liniami podstawowymi wierszy pisma.

• [trad.] Odstęp międzywierszowy, dodatkowy materiał zecerski służący zwiększeniu odstępu między liniami tekstu w składzie – wartości określa się w punktach typograficznych.

• italika, p. kursywa

• Materiał zecerski służący zwiększaniu odstępów między literowych i międzywyrazowych w celu wyjustowania tekstu do obu stron

• Małe litery alfabetu o kształcie liter wielkich (wersalików) jednak wysokości i grubości oczka liter małych.

• Pierwsza lub trzecia (w przypadku stosowania przedtytułu) stronica dzieła, zawierająca tytuł główny, nazwisko autora, instytucję wydawniczą, miejsce i rok wydania.

• Informacje wydawnicze dotyczące opracowania redakcyjnego i technicznego książki.

• W starych drukach – notatka umieszczona na końcu dzieła, zawierająca tytuł dzieła, nazwisko autora, miejsce i rok wydania oraz nazwisko drukarza.

• Stopień pisma równy 36 punktom typograficznym.

• Oznaczenie błędów składu zecerskiego na odbitkach próbnych (korektorskich), za pomocą znormalizowanych znaków korektorskich.

• K. autorska –poprawki wprowadzone przez autora.

• K. stylistyczna obejmuje błędy stylistycznych w tekście.

• K. techniczna – obejmuje błędy techniczne składu.

• K. własna (domowa) – pierwsza korekta przeprowadzona przez korektora drukarni.

• (kanalik) W składzie tekstu błąd technologiczny, polegający na niewłaściwym uszeregowaniu odstępów w większej (min. 3) liczbie kolejnych wierszy, tak że tworzą one pionowe lub ukośne korytarze.

• (Italik, ang. italic) Odmiana pisma powstała przez wykreślenie nowych kształtów liter naśladujących pismo odręczne ale pasujących stylistycznie do liter prostych. W odróżnieniu od kursywy odmiana pochyła (ang. Oblique) powstaje przez pochylenie liter prostych o 7-15°

• p. Układ Typograficzny

• Specjalne znaki pisarskie utworzone dla często występujących w wyrazach grup liter, których rysunki kolidują ze sobą (nachodzą na siebie). Najpopularniejsze z nich to  i 

• Wielkie litery alfabetu (wersaliki), różniące się kształtem od minuskuł, mieszczące się między górną a podstawową linią pisma.

• Rękopis - zapisany odręcznie tekst. Termin stosowany zwykle w odniesieniu do zabytkowych książek lub dokumentów pochodzących z okresu przed upowszechnieniem się druku.

• [wyd.] Rękopis lub maszynopis przygotowany do rozpoczęcia składu

• Niezadrukowany obszar strony między kolumną a jej krawędzią.

• (ang. Medieval – średniowieczny) Nazwa grupy pism antykwowych, cechujących się niewielkim zróżnicowaniem grubości kresek oraz skośnymi lub poziomymi szeryfami, opartymi na łukach koła.

• Inaczej litera tekstowa. Mała litera alfabetu, różniąca się kształtem od majuskuły, czyli litery wielkiej. Jej górna i dolna krawędź rysunku mieści się między podstawową, a średnią linią pisma, natomiast jej wydłużenia sięgają dolnej i górnej linii pisma.

• Niepożądany efekt w formie regularnej siatki, powstały wskutek interferencji linii rastrowych w dwóch (lub więcej) kliszach form drukowych pod kątem mniejszym od prostego (90°).

• Dokonanie w części nakładu zmian w tekście, np. zmiana dat, godzin, nazwisk artystów w programach, koncertów lub afiszach, itp.

• W gazecie zmiana części tekstu, podyktowana potrzebą wprowadzenia świeższych lub lokalnych wiadomości dla danego miasta lub okręgu.

• Liczba egzemplarzy w jednym wydaniu książki, jednego numeru czasopisma, gazety lub innego druku.

• Objaśnienie, uwaga, przypis autora lub redakcji, zawierający dodatkowe informacje dotyczące całych ustępów, zdań lub wyrazów.

• Papierowa okładka książki z zakładkami, chroniąca twardą oprawę książki lub też spełnia rolę propagandową.

• Odmiana techniki druku płaskiego, polegająca na przeniesieniu farby z formy na cylinder gumowy a następnie na papier (druk pośredni).

• Zewnętrzna część książki, wykonana z kartonu (oprawa miękka) lub tektury (oprawa twarda). O. twarda często oklejana jest płótnem na którym tłoczone są tytuły i inne informacje.

• Graficzny element ozdobny, często symboliczny umieszczony dla uzupełnienia i wyważenia kompozycji graficznej strony.

• Kreska pozioma (myślnik), usytuowana w pobliżu średniej linii pisma lub nieco poniżej, o szerokości litery „M” w danym kroju i stopniu pisma, nazywana też „Em-myślnikiem” (ang. M-dash). P. stosujemy, podobnie jak dwukropek czy nawias, aby odzwierciedlić nagłą zmianę myśli, lub w miejscu, gdzie przecinek byłby znakiem przystankowym zbyt słabym.

• [trad.] Stronica poprzedniego wydania przeznaczona do składania i łamania lub reprodukowania inną techniką przy wznowieniach.

• [bibl.] Pierwsze wydanie drukiem dzieła.

• Reklama, ogłoszenie, hasło reprodukowane na dużym formacie, jednostronnie. W odróżnieniu od afisza, ujęte w artystyczną formę graficzną, drukarską lub malarską.

• Kopia obrazu (rysunku, tekstu itp.), na której układ miejsc ciemnych i jasnych jest zgodny z odpowiadającym mu oryginałem.

• Kreska pozioma (myślnik), usytuowana w pobliżu średniej linii pisma lub nieco poniżej, o szerokości litery „N” w danym kroju i stopniu pisma, nazywana też „En-myślnikiem” (ang. N-dash). P. umieszczamy bez spacji między wyrazami oznaczającymi „trwanie”, określającymi jakiś zakres. Np. pn.–pt.

• (dawn. Szmuctytuł) Pierwsza stronica książki zawierająca nazwisko autora (lub autorów), skrót tytułu i niekiedy znak wydawnictwa.

• Niewielka winieta, o rysunku przeważnie związanym tematycznie z treścią książki, dzieli tekst lub stanowi zakończenie rozdziału.

• Podstawowa jednostka miar typograficznych. Stosowany obecnie powszechnie w DTP 1 pkt typograficzny postscriptowy = 1/72" = 0,3528 mm.

• Estetyczna cecha składu polegająca na takim rozmieszczeniu łamów w kolumnach, aby linia bazowa wierszy w sąsiadujących łamach leżała na tej samej wysokości.

• Możliwie wierne wielokrotne odtworzenie oryginału jedną z technik druku na papierze lub innym materiale.

• Odbitka reprodukowanego oryginału.

• Ostatnia korekta przed drukowaniem odbitki próbnej z maszyny, przeprowadzona na podstawie odbitek korektorskich zaakceptowanych do druku.

• 500 arkuszy papieru niezależnie od formatu i gramatury.

• p. Szewc

• Publikacja o charakterze podręcznika, powielona tanią techniką druku, przeznaczona dla zamkniętego kręgu odbiorców.

• Tekstu gładkiego, ciągły (bez utrudnień).

• Rozświetlanie tekstu w taki sposób, by sprawiał wrażenie pojedynczych liter oddzielonych spacjami.

• Miara wysokości liter. Równa odległości między górną a dolną linią pisma. W Polsce stopień pisma powinien być podawany w punktach typograficznych. Zwykle równa odległości między liniami bazowymi sąsiednich wierszy przy zerowej (a więc równej stopniowi pisma) interlinii.

• [dawn. druk.] Wymiar czcionki między płaszczyzną sygnaturową a płaszczyzną tylną, określony w jednostkach miary typograficznej.

• Nie zadrukowane miejsce na kolumnie. Wyróżnia się światło międzyliterowe, międzywyrazowe (spacje), międzywierszowe (interlinie), międzyłamowe (pole działowe) i okołotytułowe.

• Poprzeczka na końcach pionowych elementów znaków niektórych krojów pisma drukarskiego. Ich obecność określa przynależność kroju do jednej z dwu podstawowych rodzin krojów pism – szeryfowych lub bezszeryfowych.
Przykładem kroju pisma szeryfowego jest Times New Roman, a bezszeryfowego – Arial.

• Sierota (ang. orphan) – błąd składu polegający na umieszczeniu pierwszego wiersza akapitu u dołu kolumny.

• Termin zecerski oznaczający pierwszy, surowy skład tekstu.

• [bł.] Łam.

• Tabela, której jedna połowa umieszczona jest na kolumnie parzystej a druga na kolumnie nieparzystej.

• Stopień pisma równy 16 punktom typograficznym.

• Część wydawnictwa zwartego lub ciągłego, wydzielona przez autora lub nakładcę, zaopatrzona przeważnie we własną kartę tytułową i z reguły w odrębną paginację.

• Nazwa utworu, jego części lub wyjaśnienie treści tekstu (tabeli).

• Fragment tekstu złożony z kilku akapitów (niższej rangi niż rozdział czy podrozdział), urywek, nie numerowany punkt (np. powieści) stanowiący zwykle pewną całość logiczną.

• W. akapitowe – odstęp tekstu od lewego brzegu kolumny w pierwszym wierszu akapitu.

• W. tekstu – odstęp bloku tekstu od lewego marginesu.

• p. Majuskuły

• Rysunkowa ozdoba, pierwotnie oparta na motywach winorośli (stąd nazwa), umieszczona jako element zdobiący stronice książki lub czasopisma.

• pasek tytułowy czasopisma lub gazety, zawiera zazwyczaj tytuł pisma, hasło przewodnie, numer, datę, cenę itp.

• Oddzielnie wykonany druk (np. ulotka, prospekt, anons, ankieta itp.) wkładany w introligatorni do gotowej książki lub czasopisma.

• W formie odlewniczej linotypu – część zmienna, regulująca szerokość i stopień odlewanego wiersza.

• Dodatkowy tekst do poszczególnych stronic maszynopisu, korekty szpaltowej lub korekty w kolumnach.

• Wydrukowany katalog fontów z podziałem alfabetycznym, z grupami rodzin oraz/lub rodzajami krojów pism dostępnych u producenta.

• Zestawiony wg grup, krojów i (dawniej) stopni, wydrukowany katalog pism, linii, ornamentów, znaków matematycznych, chemicznych itp. znajdujących się w danej drukarni.

•Składanie sfalcowanych arkuszy według ich kolejności w celu ich szycia lub klejenia. Wykonywane ręcznie lub maszynowo.

• Zalecenie korektorskie – przekładać jeden lub kilka poprzednich wierszy tekstu w taki sposób, aby przez równomierne zmniejszenie odstępów pomiędzy wyrazami zlikwidować ostatni wiersz akapitu.

• Podział harmoniczny – podział odcinka w taki sposób, by mniejsza część tak się miała do większej, jak większa do całego odcinka.

• Proces formowania kolumn książki lub czasopisma z tekstu, ilustracji, wzorów, tytułów i ornamentów.